Steun ons en help Nederland vooruit

woensdag 4 juli 2012

Armoedebeleid in het centrum: Rijk aan kansen

Na het succes van het themadebat Dienstverlening op 12 april had het afdelingsbestuur er dit keer voor gekozen een bijeenkomst te organiseren over het kwetsbare domein van het armoedebeleid. Een moedige keuze, want voor veel mensen toch minder concreet dan de inrichting van het Rembrandtplein of een twist rond een aanlegsteiger. Lees hieronder een impressie van de avond van Thijs Baas.

Karikatuur
En als je een dergelijk onderwerp bij de hand neemt, loert er altijd één gevaar: wéér een sessie met mensen ‘uit het veld’, die komen vertellen hoe goed project a aansluit op uitgangspunt b, waardoor doelstelling c zeker niet uit het oog verloren wordt. Dossier gesloten… Een flauwe karikatuur natuurlijk, want altijd gaat het om mensen die, al dan niet vrijwillig, al hun ziel en zaligheid leggen in de zorg voor anderen.

Voor mensen die door pure pech óf doordat de complexiteit van hun leefwereld ze net even boven het hoofd groeit, er soms niet helemaal alleen uit kunnen komen. Ze waren er, deze avond, en dat bood toch een iets ander perspectief voor veel van de aanwezigen – inclusief ondergetekende, moest deze tot zijn spijt onderkennen.

Zuidoost
Ook belangwekkend, deze avond: de aanwezigheid en bijdragen van Muriël Dalgliesh, portefeuillehouder armoedebeleid en schuldhulpverlening (PvdA) en D66/OZO-raadslid Roy Ristie, beiden van stadsdeel Amsterdam Zuidoost. Een stadsdeel in vele opzichten onvergelijkbaar met Amsterdam Centrum, maar dat maakt hun ervaringen en doelstellingen met de armoedeproblematiek zeker niet minder interessant.

Leefkringhuis Noord
Zeer verhelderend was ook de aanwezigheid – last minute – van Paul Scheerder van het Leefkringhuis Amsterdam-Noord, die op buitengewoon inspirerende wijze kwam vertellen over de ‘aanpak’ in dat stadsdeel. Met name: hoe hij en zijn mensen erin slagen huisuitzettingen te voorkomen of in ieder geval op te schorten door goede afspraken met woningcorporaties en deurwaarderskantoren. Want dat is waar armoede ook in Amsterdam Centrum nog altijd toe kan leiden.

Onzichtbaar vaak, maar soms ook onthutsend open en bloot, zoals wel bleek uit het relaas van twee vrouwen uit de Haarlemmerhouttuinen, die zich door uiteenlopende oorzaken geconfronteerd zagen met een volstrekt ontoereikend maandinkomen. Een situatie die zelfs door de schuldhulpverlening en budgetcoaches niet één twee drie perspectieven biedt.

Praktijk
Het zijn verhalen uit de praktijk. Een praktijk die vaak in de hand wordt gewerkt door grotendeels langs elkaar heen werkende instellingen en initiatieven. En dat geeft ook een beetje de machteloosheid van de politiek aan, tot nu toe althans: er zit vaak te veel ruis op de lijn tussen de anonieme bewoner en de goedwillende politicus. De woorden zijn veelbelovend, maar de praktijk blijkt weerbarstig.

Gelukkig dringt ook in de politiek steeds breder het besef door dat niemand gebaat is bij té grootschalige, zogenaamd efficiëntere organisaties. Waarbij alle schaalvoordelen teniet worden gedaan door een volkomen onoverzichtelijke brij van loketten, hulpverleners en instanties.

D66 en armoede
Vertrouwen op de eigen kracht van mensen: ja, dat is belangrijk. Maar mensen moeten op hun beurt ook kunnen vertrouwen in de ‘eigen kracht’ van een dienstverlenende overheid, die zichzelf niet verliest in het saneren zonder visie, of juist het ongebreideld zoeken naar wéér nieuwe subsidiepotjes, voor wéér een nieuwe pleister op de etterende wond.

Een nauwelijks te missen voorzet, juist voor een partij als D66. Empathie? Jazeker! Efficiency? Graag! Maar wel in het besef dat een ‘zakelijke’ benadering meer vraagt dan alleen een droge kosten-baten-analyse. Liever kleinschalig, dichtbij de burger, zodat het mes aan twee kanten snijdt: een persoonlijke benadering, die hele pelotons goedbedoelde maar onnodig bureaucratische instanties overbodig maakt. Een uitdagend perspectief, maar ja, ook dit zijn (nog) maar woorden.